Seguidores

viernes, 27 de mayo de 2011

O propósito e non desfalecer, seguir tecendo o encaixe obstinado e cego, envelenando o tempo, facendo preguntas, coma unha Penélope ida que esqueza o destecer mirando cara o mar.Quixera poñer algo entre ti e esas maus que tanto sofren, que son bandeira de todo, poñerme eu coma escudo, unha palabra, un sol cheo de azul e de rabia luminiscente. Quero falarche a ti, que vagas, a ti que transformas cos dedos a direción do ar, que invirtes o reflexo dos espellos ó ollares pola túa fiestra máxica, trocando os meus mundos. Os sentimentos puros foxen de obras megalíticas e de emblemas e o noso é un trebor sen rebaixar,e de súpeto pousase unha xoaniña no bordo da páxina e hai outra vez un bruido bestial, un impacto de meteorito, e esperto con todo recomenzando e coas rúas sen poñer,coma se non soubese nada, sen saber nada.

Xa non sei escreber e fasme falta, caín na conta cando pensei en ti fregando os dentes e sei que é unha necesidade egoísta, que te quero devorar nun instinto caníval, nutrirme de ti, zugar ata a última parte do teu íntimo nun rito de mantis namorada e mortal.

Quero aprender contigo os camiños do mundo, a linguaxe do sangue que flúe sen parar.

martes, 24 de mayo de 2011

Han passat anys, molts anys; han passat moltes.
Vicent Andrés Estellés

Los mensajes se irán espaciando. Los días se irán espaciando hasta que ya no serán días, si no haces de luz transformados en años, puños bien abotonados y canas en el pelo. Regresaremos cansados y nos costará reconocernos, los ojos velados, el sexo inservible, las manos tan rotas de caminar el mundo, de trazar círculos, las manos tan rotas de esperar cruzarnos en otra curva, de tocar otrso rostros, de escribir en la arena. Aún oliendo un poco a ti, pero ya casi nada, aún riéndote como te reías entonces, cuando te burlabas de las historias interminables, del tiempo, de los aviones, de las cosas que pasan.
¿Podremos esquivar el fuego eterno?
¿Sobrevivir a la tiranía de las horas?
Bailemos hasta escuchar el veredicto, aunque a lo mejor ya no sea tiempo.

domingo, 16 de mayo de 2010

estamos muertos...

A usted le doy una flor,
si me permite,
un gato y un micrófono,
un destornillador totalmente en desuso,
una ventana alegre.
Agítelos.
Haga un poema
o cualquier otra cosa.
Léasela al vecino.
Arrójela feliz al sumidero.
Y buenos días,
no vuelva nunca más, salude
a cuantos aún recuerden
que nos vamos pudriendo de impotencia.

José Ángel Valente

jueves, 11 de marzo de 2010

A veces Madrid, de noche.

Compró
un equipo de música
con un millón de funciones
noventa y tres gb de disco duro
para diecisiete mil veinte canciones
o milcuatrocientos ocho cedés
conexión total inalámbrica
calidad super sound panel
ochenta w de potencia
y sintonización automática e instantánea
de más de setenta y nueve emisoras
y a veces se sienta frente a él
y lo mira y no lo enciende
porque no soporta
oír música
solo.

lunes, 21 de diciembre de 2009

ELS AMANTS

La carn vol carn.
Ausiàs March.

No hi havia a València dos amants com
nosaltres.

Feroçment ens amàven des del matí a la nit.
Tot ho recorde mentre vas estenet la roba.
Han passat anys, molts anys; han passat moltes.

Vicent Andrés Estellés.

sábado, 19 de diciembre de 2009

LISBOA

Escales de llum,
un mar quiet de teulades,
de vides arraulides en el somni
que esclaten del desig
i beunen de la llum
i s´esllagueixen.

Els nostres peus ens menen
a antics carrers estrets,
a belles façanes de rajoles
i finestres amb rostres
que es distreun
deixant que es perdi llur mirada
entre gent que passeja.

A l´ample silenci del riu
s´arreceren de nit
les veus, els colors.

Retornem a veus ja conegudes,
restablim amb els gestos
i alguns mots
afectes que hem desat en la memòria
per fer-ne la matèria de nous dies.

Onades de pedres i de pells
que es fonen encalmades
perquè creixin les hores.

Abril de 1992.

CARLES DUARTE (do libro Llavis de terra)

viernes, 4 de diciembre de 2009

Waiting for de miracle.

Nunhas horas regreso á casa. É estrano voltar en avión, coma se o espacio e o tempo fosen de verdade relativos. Trocan as distancias e as horas xa non pesan sesenta minutos. É gañarlle unha prórroga ó día, roubar un anaquiño máis de vida que semella non nos pertencer. Xogárlla á gravidade, distraer ós camiños, pasar voando. E por iso é coma se non fora de verdade, coma se viaxar así fose ir un pouco menos. Ás veces cómpre un período de transición, un darse conta, tomar consciencia de que xa somos outros. Pode que deseñen avións que trascendan a velocidade do son, pero eu aínda avanzo con ollar atónito e pés de tartaruga. Non estou preparada. Preciso sentir as horas que me mollan de suor e cansazo no vagón dun tren, ver coma a paisaxe vai trocando, de pardo a verde, da chaira á montaña, presentir a aprendizaxe na dor do pescozo, experimentar o cambio nas pernas entumecidas. Sentir os kilómetros por baixo da pel. Á fin viaxar é un querer transfigurarse, fuxir dun mesmo pra toparse con outro noutro lugar, outro que es tamén ti pero ó mesmo tempo é un alguén descoñecido e totalmente novo.